The Federalist Papers: wie is wie, tijdlijn en plaatsen

Publius spoort de inwoners van New York aan de voorgestelde grondwet met gezond verstand te beoordelen en spreekt zijn steun voor de aanneming ervan uit.

Jay betoogt dat een verenigde nationale regering de gerechtvaardigde oorzaken van buitenlandse oorlogen beperkt.

Hamilton waarschuwt dat ambitie, handelsrivaliteit en persoonlijke motieven afzonderlijke staten in conflict kunnen brengen.

Madison presenteert vertegenwoordiging en een grote Unie als bescherming tegen onderdrukking door de meerderheid.

Hamilton noemt de afhankelijkheid van gehoorzaamheid door de staten het grootste gebrek van de Confederatie.

Publius gebruikt de Verenigde Nederlanden als voorbeeld van hoe soevereine provincies hun gemeenschappelijke regering verzwakken.

Publius betoogt dat nationale taken voldoende bevoegdheden vereisen, vooral om onvoorspelbare defensiebehoeften op te vangen.

Hamilton verdedigt nationale regels voor de militie, met behoud van de bevoegdheid van de staten om officieren te benoemen.

Hamilton betoogt dat de staten hun zelfstandige belastingbevoegdheid behouden, met uitzondering van beperkingen op invoer en uitvoer.

Madison legt uit hoe de conventie worstelde met het vinden van een evenwicht tussen doeltreffend bestuur, republikeinse vrijheid en uiteenlopende belangen.

Madison presenteert de voorgestelde grondwet als republikeins en als een combinatie van nationale en federale kenmerken.

Madison verdedigt federale bevoegdheden op het gebied van buitenlandse betrekkingen en handel tussen staten als oplossingen voor de zwakke punten van de Confederatie.

Madison betoogt dat de gehechtheid van het volk, de invloed van de staten en een gewapende militie federale machtsoverschrijding kunnen tegengaan.

Madison legt uit hoe interne tegenwichten en verdeelde bevoegdheden bescherming bieden tegen machtsconcentratie en onrechtvaardige meerderheden.

Madison verdedigt het compromis om tot slaaf gemaakte mensen voor drie vijfde mee te tellen bij de verdeling van vertegenwoordigers en directe belastingen.

Publius verdedigt de zeggenschap van het Congres over verkiezingsregels als bescherming tegen staten die federale verkiezingen zouden kunnen verhinderen.

Madison verdedigt de benoeming van senatoren, de gelijke vertegenwoordiging van staten en de stabiliteit van de Senaat als waarborgen bij wetgeving.

Hamilton verdedigt tijdelijke kiesmannen voor de president als bescherming tegen corruptie, buitenlandse invloed en wanorde.

Publius betoogt dat één uitvoerende macht doeltreffend optreden mogelijk maakt en duidelijk maakt wie verantwoordelijk is voor wangedrag.

Hamilton verdedigt presidentiële voordrachten met goedkeuring van de Senaat als een manier om verantwoordelijkheid te combineren met toezicht op ongeschikte benoemingen.

Hamilton betoogt dat onafhankelijke rechters wetten moeten verwerpen die in strijd zijn met de grondwet.

Publius betoogt dat het ontbreken van bepalingen over burgerjury's in de grondwet niet betekent dat deze worden afgeschaft.

Hamilton betoogt dat de bestaande grondwettelijke waarborgen een afzonderlijke verklaring van rechten overbodig en mogelijk gevaarlijk maken.

Hamilton dringt aan op aanneming ondanks onvolkomenheden en betoogt dat wijzigingen na goedkeuring gemakkelijker zullen zijn.