Antologia Spoon River: kto jest kim, chronologia i miejsca

Bezimienny mówca łączy losy kobiet i mężczyzn we wspólnym obrazie śmierci, cierpienia, przemocy i rodzinnych strat.

Sędzia Somers pyta, dlaczego jego osiągnięcia prawnicze nie zapewniły mu oznaczonego grobu ani pamięci potomnych.

Reuben Pantier wspomina, jak płakał nad wspomnieniami nauk Emily Sparks, pijąc z pewną kobietą.

Daisy Fraser pyta, czy redaktor, sędzia i dwaj duchowni zaspokajają potrzeby społeczności.

Doktor Meyers opisuje, jak jego wygodne życie rodzinne legło w gruzach po śmierci Minervy, mimo jego prób udzielenia pomocy.

Jack McGuire opowiada, jak zastrzelił szeryfa po tym, jak ten go uderzył, i uniknął powieszenia dzięki układowi zawartemu przez jego adwokata z sędzią.

Fiddler Jones wyjaśnia, jak muzyka i zaproszenia do grania odciągają go od pracy na roli.

Barry Holden uczestniczy w procesie doktora Duvala oskarżonego o morderstwo, zmagając się z rodzinnymi obowiązkami i obciążonym hipoteką gospodarstwem.

Yee Bow opowiada o naciskach, by porzucić Konfucjusza na rzecz Jezusa, oraz o tym, jak bez ostrzeżenia został uderzony w szkółce niedzielnej.

Elsa Wertman wspomina, jak zgodziła się na plan pani Greene, by ta adoptowała jej dziecko i udawała jego matkę.

Carl Hamblin opisuje zniszczenie prasy drukarskiej jego gazety oraz to, jak sam został wysmarowany smołą i obsypany pierzem.

Ralph Rhodes przyznaje, że jego spekulacje na rynku pszenicy doprowadziły do upadku banku ojca, podczas gdy George Reece odsiadywał wyrok.

Searcy Foote opowiada, jak zabił ciotkę Persis chloroformem z powodu kłopotów finansowych i pragnienia, by się ożenić.

Silas Dement opowiada, jak potajemnie podpalił dach sądu i uciekł, zanim wszczęto alarm.

Elmer Karr dziękuje Spoon River za przyjęcie go po czternastu latach więzienia za zamordowanie Thomasa Merritta.

Lucinda Matlock wspomina siedemdziesiąt lat małżeństwa, wychowanie dwanaściorga dzieci i radość, którą odnajdywała mimo pracy i strat.

Imanuel Ehrenhardt zgłębia poglądy myślicieli w poszukiwaniu najgłębszej tajemnicy istnienia, lecz dostrzega niewielką zmianę w tym, co widzi.

Lydia Humphrey opowiada, jak dzięki chodzeniu do kościoła znalazła rodzinę i poczucie przynależności, mimo samotności i drwin innych.

Webster Ford wspomina, że ukrywał swoją wizję Apollina, bo bał się drwin ze strony syna bankiera.

Wrogość wobec Flossie popycha Johna Cabanisa do opozycji wobec Thomasa Rhodesa i A. D. Blooda, a upadek banku pogłębia podziały.

Symboliczna gra w warcaby ustępuje miejsca temu, jak Belzebub tworzy ludzkie postacie i opowiada o małżeństwie zakończonym morderstwem.